Blog

Ritme & Ruimte (tevens: sorry)

20 Oct. 2017

Tot zo'n 1,5 jaar geleden schreef ik elke maandag, woensdag en vrijdagochtend een blog. Weer of geen weer, ik stond om 7.00 op en schreef keihard tot er om 9.15 een nieuw stuk tekst klaarstond. Toen verscheen Het Boek, en daarmee veranderde mijn leven in een wervelstorm van radio, tv en lezingen. Oh ja, en in de tussentijd ben ik ook nog even gescheiden, verhuisd en opnieuw gaan samenwonen.

Het ritme van de blogs schoot er dus volledig uit. Sorry daarvoor. Want ik heb heus nog genoeg te vertellen - het lukte me alleen niet om het op te schrijven.

Last van je kutsmoesje

En dat niet alleen; waar ik tot diezelfde 1,5 jaar geleden braaf 3x per week naar yoga ging, ben ik in het afgelopen jaar in totaal misschien 7x geweest. Geen tijd. Geen energie. Geen inspiratie. Geen vervoer (naar yoga dan). Het zijn allemaal verklaringen - maar het zijn geen excuses. Want, laten we eerlijk zijn: als je iets écht wilt, you'll make it happen. En ja, ik was moe van alle drukte. Nog steeds. Maar de kern van het probleem ligt ergens anders: mijn leven ziet er nu anders uit, en mijn oude ritme 'past' niet meer.

In mijn hoofd bestaat het ritme nog wel: maandag, woensdag en vrijdag bloggen en daarna naar yoga. Daarom hou ik nog steeds die ochtenden vrij van afspraken, want Ik Ga Naar Yoga. In mijn hoofd dus. In de praktijk heb ik op maandag overleg met mijn therapeuten, ben ik op woensdag vaak te moe en wil ik nog even uitslapen, en kan ik die drie uur op vrijdag ineens wel érg goed gebruiken voor het afmaken van een presentatie, voor het wegwerken van de mail die weer eens boven mijn hoofd gegroeid is, of om eindelijk dat document te schrijven dat ik al weken geleden aan iemand beloofd heb.

En zo gaat het vast niet alleen bij mij. Jij bent ongetwijfeld ook wel eens 'van de wagen gevallen' bij een goede gewoonte die je eerst wel had, en die ineens niet meer ging. We kunnen er 101 excuses voor verzinnen, maar meestal is Ik Moet Gewoon Weer Eens... niet voldoende om het ook écht weer te gaan doen.

Ruimte voor jezelf

Geen ritme dus. Of wel ritme, maar geen passend ritme - in je hoofd gebeurt er iets anders dan in het echte leven. En wat ook vaak deel is van het probleem: hoeveel ruimte neem je voor jezelf? Vaak hebben we de neiging om iedereen te faciliteren - je kinderen, je partner, je ouders, je baas/werknemers/collega's, je vrienden... maar vergeten we onszelf.

We hebben meestal niet geleerd om onszelf prioriteit te maken. Dus als er ruimte is (en daarvan hebben we allemaal hetzelfde, namelijk 24 uur in een dag) en iets in ons leven vraagt om meer tijd en aandacht, dan pakken we die vaak af van de enige die niet gaat zeuren: onszelf. Want als je ineens geen tijd meer besteedt aan je partner of aan je kinderen, gaat er vanzelf iemand roepen. Maar als je minder en minder tijd besteedt aan jezelf... wie roept er dan?

Zelf doe je dat doorgaans niet, roepen voor jezelf omdat je jezelf te weinig aandacht geeft. Of althans, niet bewust. Want je schouderspieren gaan ineens wel erg vast zitten. En die ene plek in je rug gaat weer opspelen. Je hoofd voelt zo vol, alsof de afzuigkap de hele dag aan staat. En je lontje wordt steeds korter. En ben je nou alwéér verkouden? Kortom: je roept wel - steeds harder - maar je luistert niet. En misschien wordt het tijd dat je we dat wel weer eens gaan doen.

Ritme

Ritme is ontzettend belangrijk voor mensen. Op allerlei niveaus. Je hebt het ritme van je ademhaling. Dat is één van de snelst merkbare ritmes, die vaak ook beïnvloed wordt door drukte en stress: ineens adem je niet meer rustig maar oppervlakkig en snel. Je hebt het ritme van waken en slapen - en ook daar gaat het vaak mis, want vaak ben je geneigd om iets te lang door te werken 's avonds waardoor je er overdag bij loopt als een zombie. Dan is er nog het ritme van je menstruatiecyclus (als je die hebt), het ritme van honger en eten, het ritme van je blaas en je darmen. En de ritmes van buitenaf: de maan (als je daar iets mee hebt), de seizoenen, je werkdagen.

Als kind vond ik het heerlijkste ritme vroeger dat van de klok van mijn oma. Als het heel stil was en opa & oma rustig een krantje zaten te lezen (en een sigaretje zaten te roken, want dat deed je toen nog met je kleinkinderen in de kamer).... tik-tak-tik-tak-tik-tak... heerlijk. Die klok gierde en ratelde ook een beetje voordat hij ging slaan, zodat je niet al te hard schrok als het eenmaal zo ver was.

Omdat we in een tijd leven waarin we de wereld 'maakbaar' achten, hebben we veel ritmes die van nature in ons leven waren, weggeduwd of uitgeschakeld. Wat nou licht en donker- we hebben toch lampen waarmee we tot 's avonds laat door kunnen werken? Dat je melatonineproductie daar wel eens aan onderdoor zou kunnen gaan (en daarmee de kwaliteit van je slaap, en daarmee de productie van cortisol en neurotransmitters zodat je overdag lekker fit en helder bent), daar staan we niet bij stil. De pepernoten liggen vanaf augustus al in de winkels - dus het gevoel van 't is the season wordt ons min of meer ontnomen. Aardbeien eten in december blijkt ook geen enkel probleem, dus hoezo 'seizoensfruit'? Terwijl we het, als je er even bewust bij stilstaat, eigenlijk allemaal best heel fijn vinden als iets maar kort verkrijgbaar is. Je neemt dan echt even de tijd om ervan te genieten, en daarna is het weer verdwenen. En zeg nou zelf... hoe lekker zijn die bleke decemberaardbeien nou écht?

Ritme, Discipline & Gewoontes

Hoe flexibel je ook wilt zijn en hoe maakbaar je wereld ook is: ritme is gewoon lekker. Daarom houden we ook van dansen en van eh, andere ritmische activiteiten ;-) En hoe chaotisch, vrijheidslievend, springinhetvelderig of flexibel je ook bent: iedereen heeft ritme nodig in het leven. Ritme geeft houvast. Als je veel prikkels te verwerken krijgt (en wie krijgt dat niet), kan een gebrek aan ritme zorgen dat je leven aanvoelt als één grote chaos.  Een chaos waarin je continue brandjes aan het blussen bent en steeds achter de feiten aan rent, tot je er doodmoe van wordt.

Ritme hoeft ook niet te betekenen dat je rigide tijden aanhoudt. Je hoeft niet om 7.00 op te staan en om 7.05 je tanden te poetsen zodat je om 7.08 je kleren aan kunt trekken en om 7.15 je haar staat te kammen. Daar gaat het niet om! Ritme kan best een flinke mate van flexibiliteit omvatten. Waar het wel om gaat zijn terugkerende gewoontes. Dingen die je, weer of geen weer, regelmatig doet. Dingen die simpelweg Zo Zijn in het leven zijn best goed voor een mens. Een boer kan niet zeggen "Mwah, ik heb vandaag geen zin om het hooi binnen te halen" - als hij het niet doet mislukt de oogst.

Mensen die een vast ritme hebben zullen je ook vertellen dat er geen discipline bij komt kijken: ze hoeven zichzelf niet te 'pushen' om elke dag te gaan hardlopen, of elke dag een stuk in hun dagboek te schrijven, of elke dag te mediteren, of elke dag hun tanden te poetsen - het ritme is een beloning an sich. Het is eerder andersom: als ze een paar dagen overslaan, gaan ze zich onprettig voelen.

Het gaat er dus niet om dat je de discipline moet opbrengen om een gewoonte 'vol te houden'. Ik geloof niet zo in stomme dingen volhouden op basis van wilskracht. Wist je dat wilskracht een eindige bron is? Daarover vertel ik je de komende weken meer, als we het hebben over de neurotransmitters (die hier nogal mee te maken hebben). Misschien heb je ook helemaal geen keiharde discipline nodig: vind een gewoonte die bij je past, en dan komt de beloning van binnenuit - en de 'straf' van je niet prettig voelen komt vanzelf als je je gewoonte verbreekt.

Anyway

Een beetje filosofisch allemaal. Er zijn ook hele interessante lichamelijke aspecten aan wilskracht, discipline en ritme. GABA is bijvoorbeeld de neurotransmitter die te maken heeft met ritme - én met het verwerken van prikkels. Hahaaa! Volgende keer vertel ik je meer over deze belangrijke stof. Want ik ga dus weer bloggen.

Oh ja - ik beloof even niets, want mijn leven is nog niet helemaal op orde (had ik al gezegd dat ik voor het einde van dit jaar opnieuw ga verhuizen?). En hoewel accountability wel één van de dingen is die aangeraden worden bij het stellen van een doel, voel ik me meestal voornamelijk heel erg naar als achteraf blijkt dat ik mijn belofte niet heb kunnen waarmaken.

Ik beloof dus niks. Maar ik wil heel graag weer regelmaat terugbrengen in het bloggen. Elke maandag een nieuw blog, dat lijkt me wel wat. En in de tussentijd zal ik jullie dan vermaken op facebook met blogs uit het archief, want die zijn vaak nog hartstikke fris en relevant enzo. Goed?

De vraag van vandaag:

Wanneer viel jij van de wagen en stopte je met een belangrijke gewoonte - en hoe heb je die weer teruggebracht in je leven? Vertel het ons in de reacties!


Reageren? Gezellig!

Reacties (15)

Nik
27 Oct. 2017
2x per dag 45 minuten mediteren bij een buurvrouw. Zo elke dag. Dat was makkelijk. Tot dat de club stopte.

Nu mediteer ik 3x per dag 15 minuten thuis. In de praktijk is dit 1x of 2x per dag 15 minuten. 's ochtend een kwartier even zitten en ademhalen is niet zo moeilijk. Kleine stapjes op een kleine manier is de way voor mij :)
Stella
23 Oct. 2017
Lukt niet meer, ben te vaak van de wagen gevallen/geduwd, gewoon door de eigen achtereenvolgende huisartsen.
Ilse
21 Oct. 2017
Ik heb je gemist! Of ja, je blogs dan. Want zoveel contact hebben wij in het dagelijks leven niet.

Ik probeer momenteel weer op de yoga-wagen te klimmen. Na een vakantie en een 'blehmenstruatie' dag en nu de herfstvakantie heb ik sinds begin september welgeteld 1 fatsoenlijke yogasessie gehad. En daar aan voorafgaand nog de lesstop in de zomer. Donderdag begint mijn les weer, maar eigenlijk moet ik morgenvroeg maar weer even thuis op het matje klimmen.

Na een eiwitarm dieet ben ik na 7 gelukkige suikervrije/arme jaren van de suikervrijearme wagen gedonderd. Hard. Want je lichaam moet ergens op draaien en als je al die lekkere kaasjes en eiercreaties niet meer kan eten... Op zich hoef ik nog steeds niet veel zoetigheid te hebben, maar mijn zwakte voor pure chocoladehagelslag heeft zich weer in volle glorie geopenbaard. Het eiwitarme dieet is gestopt, maar de hagelslag nog niet. Ik ben aan het afkicken, en dat gaat best aardig. Maar minder snel dan ik had gewild.

Oh, en verder had ik de afgelopen maanden een tijd waarin ik bijna elke keer veel te laat kwam bij afspraken. Echt heel genant. De reden verschilde telkens, en soms was het overmacht, maar pfff. Ik kon het ook niet echt verklaren. Ik denk toch iets met chaos. Gisteren ben ik voor het eerst sinds lange tijd op al mijn afspraken (en dat waren er 4) netjes op tijd geweest. Maar echt netjes van-te-voren! Triomf! Nu vasthouden dit.
Susan
20 Oct. 2017
Lieve groene vrouw,
Wat een leuke blogs schrijf je en wat veel goed leesbare heldere informatie. Je schrijft over ritme daar had ik juist teveel van...teveel discipline waardoor ik niks meer met mijn gevoel deed en uiteindelijk vastliep. Nu heb ik dus even veel minder ritme omdat ik het niet kan. Aan 1 kant is dat fijn maar aan de andere kant merk je dat je idd niet zonder ritme kan en het best fijn is alleen wel op een gezonde manier. Net als jij ga ik weer dingen oppakken en nu met gevoel. Lieve groet susan
De Groene Vrouw
21 Oct. 2017
Ja, zeker! Teveel rigide ritme is ook niet goed. Interessant om te kijken naar waar dat vandaan komt: een gebrek aan bepaalde neurotransmitters, of geeft het strakke ritme je een gevoel van houvast en veiligheid?

Goed dat je het gesignaleerd hebt en er iets aan doet - dat is naar beide kanten stap 1 :-)
Jo
20 Oct. 2017
goed verhaal en mijn voornemen is al lang om mij te dwingen minder te lezen op internet Merk dat je er onrustig van word want er zijn zoveel meningen over alles en nog wat ...............
Franca
20 Oct. 2017
Super verhaal! Of blog. Hoe je het ook noemt!
Herkenbaar? Jaaa!
Inspirerend? Ook!
Eigen ervaringen inbrengen? Nou nee.
In afwachting van je nieuwe blogs? Zeker maar inderdaad zónder verwachting en precies wanneer t bij jou past.

Geniet van je leven lieverd!
Liesbeth
20 Oct. 2017
Beste groene vrouw,

Leuk van je te horen. Ik krijg wel spontaan hartkloppingen van de heftige periode in je leven. Pas een beetje op jezelf alsjeblieft. Wie moet ons anders nog op de tenen trappen of wijsheden naar ons toezenden of aan het lachen maken om onze eigen deze ideeën over superfoods.

Je idee om over GABA te schrijven is de dikke trigger even te reageren. Ik ben op dokters recept aan een medicijn begonnen dat binnen de kortste keren mijn Gabareceptore heeft beschadigd waardoor ik niet meer zomaar met het medicijn kon stoppen. Ja...een benzo. Ik ben in een lang proces van afbouwen bezig dat volgens deskundigen lastiger is dan afkicken van heroïne. Gewoon door een dokter gegeven... en letterlijk 10 keer bevestigd door andere hulpverleners die ik om hun mening vroeg. Gewoon doen. Gewoon nemen. Geen probleem. Het steelt ondertussen een heel jaar van mijn leven en ik kan er niks aan veranderen en niks aan doen om het te verbeteren ...alleen tijd kan me helen lijkt.

Dus wat jij te schrijven hebt en te delen heeft mijn grote interesse en ik hoop dat je wijsheid vind om meer en meer daarvan te kunnen delen

En heel veel liefde en rust en tijd toegewenst voor je leven?
Elisabeth
21 Oct. 2017
Beste Liesbeth,

Wat ontzettend vervelend is dat. Je krijgt iets voorgeschreven en vervolgens zijn de gevolgen niet te overzien... Gelukkig zijn er wegen om je gaba receptoren te herstellen. Ik ben zelf onder behandeling geweest van Lucas Flamend van Exendo. Hij heeft ook een supplement ontwikkeld, 'Eupharinus', wat kan helpen. Misschien heb je er wat aan. Sterkte ermee!

Elisabeth
Marieke
20 Oct. 2017
Heerlijk, heerlijk heerlijk. Bedankt!!!! Kijk uit naar je nieuwe blogs. Succes met yoga en geniet van dat kadootje dat je jezelf geeft.
Hetty
20 Oct. 2017
Hi Nynke,
Poeh! Ik deel graag wat steekwoorden bij het lezen van je verhaal: Respect, begrip, herkenning, mooi en verhelderend beschreven met jouw persoonlijke wetenschappelijke touch (waar het bij mij vaak bij gevoel blijft) en het maakt weer even iets bewuster.
Dank je wel en neem vooral de tijd voor jezelf. Het klinkt alsof dat even superhard nodig is.
Liefs, Hetty
Mieke
20 Oct. 2017
Nou uh ik lig nog steeds op de grond rond te kijken hoe ik daar weer beland ben en hoe ik weer op kan staan.
Overigens een mooi verhaal van je en dank voor je eerlijkheid, ik had werkelijk het idee dat jij alles zo mooi op de rit had!
De Groene Vrouw
20 Oct. 2017
Ha. Haha. Hahahahahaha. Neen.
Ook dat is belangrijk: weten dat je niet alleen bent, en ook niet gek. IEDEREEN heeft dit soort momenten. Ik hou jullie op de hoogte over hoe ik eruit klim, hopelijk hebben jullie daar dan ook weer iets aan :-)
Melané Fahner-Botha
20 Oct. 2017
Ha! Van de wagen vallen: ik ben een prof-tuimelaar. Drank, roken, dat heeft wat jaren gekost maar: check! Nu nog suiker afzweren en vroeg naar bed omdat ik dan vanzelf uitgeslapen en blij wakker word en dan een goede meditatie-ritme aanhoud. (en 'savonds geen blokken chocolade en zakken sjips laat verdwijnen). Erop klimmen doe ik door regelmatig een weekend weg te gaan : hotelkamers hebben geen snoepkast en hij gaat vroeg naar bed. Ik dus ook. Goeie reboot ?
Evelien
20 Oct. 2017
Fijn weer van je te horen Groene Vrouw! Ik zou zelf dus niet zonder het ritme van de seizoenen kunnen. Hele jaar tropisch warm klinkt misschien leuk, maar doe mij maar het terugkerende, ritmische van onze seizoenen. Ok, daar horen pepernoten in september en 22 graden in oktober misschien niet helemaal bij, maar wel lekker ;-)
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief!
Copyright © 2019 | De Groene vrouw - Eigenwijs in Darmflora, Voeding & Gezondheid | Disclaimer | Privacy & Cookie policy